Onze geest kan wonderbaarlijk zijn, maar tegelijkertijd onze ergste vijand. Hij geeft ons zo veel problemen. Soms wilde ik wel dat we hem uit konden doen en ‘s nachts op ons nachtkastje leggen, net als een gebit. Op z’n minst zouden we dan even bevrijd zijn van zijn vermoeiende escapades.
We zijn zo aan de genade van onze geest overgeleverd dat we ons, zelfs als we merken hoe het onderricht een snaar in ons raakt en ons dieper beroert dan wat we ooit ervaren hebben, nog steeds terughoudend opstellen vanwege een diepgewortelde en onbegrijpelijke achterdocht.
Maar eens zullen we moeten ophouden te wantrouwen. We moeten het wantrouwen en de twijfel loslaten; we veronderstellen dat ze ons beschermen maar ze werken nooit en doen ons uiteindelijk alleen maar meer pijn dan datgene waartegen we menen dat ze ons beschermen,
Leave a Reply