Blog

Omdat we mensen zijn, maken we fouten. We bezorgen anderen leed. We kwetsen onze dierbaren en daar hebben we spijt van. Maar als we geen fouten maken, kunnen we ook niet leren. Als je van fouten leert, heb je afval al getransformeerd tot bloemen. Heel vaak zijn onze fouten het gevolg van gebrek aan vaardigheid; we maken ze niet omdat we een ander willen kwetsen. Ik denk aan ons gedrag in termen van meer of minder vaardigheid en niet in termen van goed en slecht. Als je vaardig bent, kun je voorkomen dat jij zelf en de ander lijden. Als je de ander iets wilt vertellen, moet je dat ook doen. Maar zeg het wel vaardig, op een manier de het lijden vermindert in plaats van vergroot.

Wanneer we de meditatie van liefdevolle vriendelijkheid beoefenen, is het net alsof we diep in de grond graven tot we het zuiverste water bereiken. We kijken diep in onszelf tot er inzicht komt en onze liefde naar de oppervlakte stijgt. Er straalt vreugde en geluk uit onze ogen en iedereen om ons heen heeft baat bij onze glimlach en aanwezigheid. Als we goed voor onszelf zorgen, helpen we iedereen. We houden op een bron van lijden voor de wereld te zijn en we worden een reservoir van vreugde en frisheid. Hier en daar bestaan mensen die goed voor zichzelf kunnen zorgen, die vreugdevol en gelukkig leven. Zij zijn onze sterke steun. Wat ze ook doen, doen ze voor iedereen.

Beminnen betekent in de eerste plaats dat we onszelf accepteren zoals we werkelijk zijn. De eerste oefening in liefde is onszelf kennen. Het Pali woord metta betekent ‘liefdevolle vriendelijkheid’. Tijdens de metta-meditatie zien we de omstandigheden die ertoe hebben geleid dat we zijn zoals we zijn; daardoor kunnen we onszelf gemakkelijker accepteren, inclusief ons lijden en geluk. Wanneer we metta-meditatie beoefenen, raken we onze diepste aspiraties aan. Maar de bereidheid en aspiratie om lief te hebben, is nog geen liefde. We moeten diep kijken, met ons hele wezen om het object van onze meditatie te begrijpen. Deze liefdesmeditatie is geen autosuggestie. We moeten diep naar ons lichaam, onze gevoelens, waarnemingen, mentale formaties en bewustzijn kijken. We kunnen kijken hoeveel vrede, geluk en lichtheid we al hebben. We kunnen opmerken of we bang zijn voor ongeluk of ongelukken en hoeveel woede, irritatie, angst, ongerustheid of zorgen er nog in ons zijn. Naarmate we ons meer bewust worden van de gevoelens in ons, verdiept onze zelfkennis zich. We zien dan hoe onze angsten en ons gebrek aan vrede bijdragen aan het feit dat we ons ongelukkig voelen en we zien dan hoe waardevol het is om van onszelf te houden en een hart vol compassie te cultiveren. Dan treedt er liefde in onze gedachten, woorden en daden binnen.

Voor mensen besluiten dat ze een kind willen, zou het prachtig zijn als ze een jaar namen om diep in zichzelf te kijken, oefenden in liefdevol spreken en diep luisteren en de andere beoefeningen leerden waarmee ze meer van zichzelf en hun kinderen kunnen genieten. Een nieuw leven in de wereld brengen, is een serieuze zaak. Als je een jaar voor introspectie en voorbereiding neemt, lijkt me dat niet te lang. Artsen en therapeuten doen er tot wel tien jaar over om hun diploma te halen, maar iedereen kan een ouder worden zonder enige opleiding of voorbereiding. Ouders kunnen leren hoe ze het zaad van geluk, vrede en vreugde in het nieuwe kind kunnen zaaien.

Zelfs als de persoon met wie je je moet verzoenen ver weg is, kun je toch nu het werk van die verzoening doen. Het belangrijkste is dat je je in je eigen hart en geest verzoent. Als je dat in jezelf kunt bewerkstelligen, is dat al genoeg, omdat het effect van die verzoening later overal merkbaar is. Zelfs als de persoon met wie je je wilt verzoenen, weigert om te reageren of zelfs al dood is, is er toch verzoening mogelijk. Verzoening betekent dat je dat in jezelf bewerkstelligt, zodat de vrede kan worden hersteld. Verzoen je met jezelf omwille van de wereld, omwille van alle levende wezens. Jouw vrede en sereniteit zijn van cruciaal belang voor ons allemaal.

In Plum Village, het meditatiecentrum waar ik woon, kwam ooit een stel dat wilde trouwen. Ze wilden mij zien voor de huwelijksceremonie en ik ontving hen in mijn kamer. Ze zeiden: “Thai, het is nog maar een dag voor onze bruiloft. Hoe kunnen we ons goed voorbereiden om van ons huwelijk een succes te maken, denkt u?” Ik zei: “Het belangrijkste dat jullie kunnen doen is diep in jullie zelf kijken om te zien of er een obstakel voor jullie is. Is er iemand met wie jullie je niet hebben verzoend?” Je kunt je ook verzoenen met jezelf. Als je je niet met jezelf verzoent, is geluk met een ander onmogelijk.

Heel vaak voelen we ons een pot zonder deksel. We geloven dat ons deksel ergens in de wereld te vinden is en dat we als we heel goed zoeken, het juiste deksel op onze pot zullen vinden. Het gevoel van leegte bestaat altijd in ons. Als we nadenken over de andere persoon, denken we soms te vinden wat we missen. We denken dat we iemand anders nodig hebben om op te leunen, om onze toevlucht in te vinden en ons lijden te verminderen. We willen het voorwerp van iemands aandacht en overdenkingen zijn. We willen iemand die naar ons kijkt en ons gevoel van leegte en lijden omarmt met zijn energie van mindfulness. Al snel raken we verslaafd aan dat soort energie; we denken dat we zonder die aandacht niet kunnen leven. Daardoor voelen we ons minder leeg en vergeten we gemakkelijker het brok leeg in ons. Als we zelf niet de energie kunnen opwekken om voor onszelf te zorgen, denken we dat de energie van iemand anders nodig hebben. We concentreren ons op de behoefte en het gebrek in plaats van de energie van mindfulness, concentratie en inzicht te genereren die ons leed kan genezen en ook de ander kan helpen.

Soms voelen we ons leeg; we voelen een vacuüm, een groot gebrek aan iets. We kennen de oorzaak niet; het is erg vaag, maar dat lege gevoel in ons is heel sterk. We verwachten en hopen dat er iets veel beters komt, zodat we ons minder alleen, minder leeg voelen. Het verlangen om onszelf en het leven te begrijpen, is een intense dorst. Er is ook een intense dorst om lief te hebben en lief gehad te worden. We zijn klaar om te beminnen en bemind te worden. Dat is heel natuurlijk. Maar omdat we ons leeg voelen, proberen we een object voor onze liefde te vinden. Soms hebben we niet de tijd gehad om onszelf te begrijpen, terwijl we al wel een object voor onze liefde hebben gevonden. Wanneer we beseffen dat al onze hoop en verwachtingen natuurlijk niet door die persoon vervuld kunnen worden, blijven we ons leeg voelen. Je wilt iets vinden, maar je weet niet waar je naar moet zoeken. In iedereen leven voortdurend verlangens en verwachtingen; diep vanbinnen verwachten we nog altijd dat er iets beters komt. Daarom controleer je je e-mail ook zo vaak!

Wanneer een geliefde erg lijdt, heeft hij of zij niet voldoende energie om je te omarmen en je lijden te verminderen. Het is dus normaal dat je dan teleurgesteld bent. Je denkt dat je niets meer hebt aan de aanwezigheid van de ander. Je vraagt je misschien zelfs af of je nog wel van die persoon houdt. Als je geduld hebt en je oefent om voor jezelf en de ander te zorgen, heb je wellicht een kans om te ontdekken dat de elementen van goedheid en schoonheid in de persoon die je bemint er nog steeds zijn. Als je voor jezelf zorgt, kun je je geliefde steunen en de vreugde in jullie relatie terugbrengen.

Vaak staat onze trots ons in de weg om om hulp te vragen. In ware liefde is geen plaats voor trots. Elkaar beminnen betekent elkaar vertrouwen. Als je de persoon van wie je houdt niet vertelt over je lijden, betekent dit dat je niet genoeg van die persoon houdt om haar te vertrouwen. Je moet beseffen dat er geen betere persoon is die je kan helpen. We moeten hulp kunnen krijgen van de persoon die we liefhebben.